Środowisko kolejarskie z całej Polski zebrało się na Mszy św. w kaplicy pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej na Dworcu Głównym PKP we Wrocławiu. Eucharystia była częścią obchodów 46. rocznicy kolejarskiego strajku głodowego z października 1980 r.

Bp Jacek Kiciński CMF, który przewodniczył Mszy, przypomniał, że protest głodowy trwał od 21 do 27 października 1980 r. Wzięli w nim udział przedstawiciele kolejarzy z różnych regionów Polski, którzy domagali się uznania niezależnego związku zawodowego „Solidarność”, podwyżek płac, poprawy warunków pracy oraz podstawowych praw pracowniczych.

Dziś wydaje się, że domagali się oczywistych spraw – zauważył hierarcha. Podkreślił, że protest stał się jednym z najważniejszych momentów kształtowania się kolejarskiej „Solidarności”.

Głodówka trwała 141 godzin. Jej uczestnicy otrzymali wsparcie mieszkańców Wrocławia, studentów, środowisk akademickich oraz pracowników kolejowej służby zdrowia. Opiekę duchową sprawował ks. Stanisław Orzechowski, znany jako „Orzech”, który odprawiał Msze św. na terenie lokomotywowni. Dzień przed tegorocznymi obchodami jego imieniem nazwano skwer przy wrocławskim dworcu.

Biskup zwrócił uwagę na cenę, jaką uczestnicy protestu mogli zapłacić za swoją odwagę – ryzykowali represje i konsekwencje dla życia rodzinnego. Jednocześnie ich działanie spotkało się z szerokim poparciem społecznym.

Dziś spoglądamy na ich determinację, ale jednocześnie na ogromne wsparcie społeczne, na ludzką solidarność.

Nawiązując do Ewangelii o przykazaniu miłości Boga i bliźniego, bp Kiciński podkreślił, że autentyczna wiara prowadzi do troski o drugiego człowieka.

Nie ma wolności bez miłości. Miłość pozbawiona wolności staje się niewolą, a wolność bez miłości prowadzi do swawoli – przestrzegał.

Zachęcił do refleksji nad współczesnym rozumieniem solidarności i zauważył, że dziś często brakuje wrażliwości na potrzeby innych.

Czasami z nostalgią wspominamy czasy dawnej „Solidarności”. Wtedy człowiek był w stanie poświęcić wszystko dla drugiego człowieka.

Wezwał do odnowienia więzi z Bogiem i bliźnimi oraz do budowania wspólnoty opartej na jedności.

Uczyńmy wszystko, by świadectwo naszego życia, naszej jedności i solidarności pociągało innych, zwłaszcza ludzi młodych, do budowania cywilizacji miłości, jedności i pokoju.

Po Mszy uczestnicy przeszli na plac pod pomnik św. Katarzyny, gdzie odbył się uroczysty apel pamięci.