Szczęść Boże!
W poprzedniej części odnosiłem się do samego języka dokumentu synodalnego, który, mówiąc o włączaniu wszystkich, poprzez swój język wykluczył dotychczasowy Kościół. Dziś parę uwag na temat niektórych postulatów.
Cieszy to, że synod zwrócił uwagę na rolę rodziny jako fundamentu przekazywania wiary, jako wspólnoty Kościoła domowego. Potwierdził także to, co dokumenty Kościoła oraz wypowiedzi papieży mówią od dawna: że rodzina jest pierwszym środowiskiem wychowania w wierze, duchowości i poznawania Jezusa Chrystusa w codzienności.
Tutaj przekazywanie wiary dokonuje się poprzez słowo, tradycje rodzinne i religijne, poprzez osobiste świadectwo życia wiarą i moralnością. To wielka siła rodziny. Ogromna większość katolików jest zaangażowana w życie rodzinne. Tutaj jest więc przestrzeń do budowania odpowiedzialności za Kościół, gdzie rodzice są i pierwszymi katechetami, i przewodniczącymi modlitwie rodzinnej oraz pielęgnowaniu zwyczajów religijnych i rodzinnych, jak choćby wspólna modlitwa i pielęgnowanie tradycji religijnych.
Ogromna większość katolików, prawie wszyscy, może już realizować swoje kościelne powołanie właśnie w rodzinie. Nie jest konieczne włączanie wszystkich do liturgii czy życia parafialnego poprzez sztuczne mnożenie posług i funkcji (przykładem może być czytanie modlitwy wiernych czasem przez sześć osób).
Rodzina to szeroka wspólnota, wykraczająca poza jedno małżeństwo z dziećmi. Dziadkowie, wujostwo, kuzyni – to wspólnota, w której możemy się odnaleźć jako ludzie wierzący. Możemy też zwrócić uwagę na relacje sąsiedzkie, szkolne czy w pracy. Tu także są wspólnoty ludzi wierzących.
Z pewnością interesującym postulatem jest formacja dorosłych. Ona już się dokonuje poprzez liturgię, korzystanie z czasopism religijnych, słuchanie radia czy życie we wspólnotach. Tu z pewnością jednak stała formacja dorosłych pragnących pogłębić swoje życie duchowe, rozumienie swoich zadań małżeńskich, rodzicielskich, kierowniczych, pracowniczych, odkrywanie sensu i celu życia będzie zadaniem ze wszech miar potrzebnym.
Słów kilka o nowym paradygmacie przywództwa. Przeciwstawienie dwóch modeli – starego i synodalnego – jest niewłaściwe. Pierwszy z nich został całkowicie przekreślony, drugi podkreślony.
Odejście duszpasterza od bycia urzędnikiem czy administratorem nie jest właściwe, bo parafia realnie posiada także i ten wymiar administracyjny, urzędniczy: prowadzenie ksiąg parafialnych, troskę o majątek parafii, pomoc ubogim, prowadzenie różnego rodzaju dzieł miłosierdzia itp. To nie wyczerpuje posługi duszpasterskiej, ale jest jej istotną, choć nie najważniejszą, częścią.
Duszpasterz w nowym modelu jest towarzyszem, bratem i ojcem duchownym, zanurzonym w słowie Bożym, wydobywającym charyzmaty z wiernych. A w starym nie? Kapłan nie jest towarzyszem, bratem i ojcem?
O tym jednak było miesiąc temu. Postulat, by liderzy świeccy pełnili swoje funkcje przez określone kadencje, a nie dożywotnio, jest godny uwagi, choć i tak w wielu wspólnotach ta wymiana następuje. W niektórych jest ona niemożliwa do spełnienia, na przykład w chórze parafialnym, któremu przewodzi organista.
I na koniec postulat wypłynięcia na głębię.
Wyjście na peryferie i misyjność 1 × 1 jest propozycją ciekawą i chwalebną. Nawet cel takiego wyjścia, którym jest tworzenie przestrzeni, w których osoby wykluczone nie będą oceniane już na początku spotkania, jest szlachetny. Jeśli jednak miałoby to prowadzić do niedotykania spraw trudnych, wymagających nawrócenia, zmiany sposobu życia, jeśli miałoby prowadzić do utwierdzenia człowieka w błędzie w taki sposób, że czułby się jednocześnie akceptowany przez innych, jest to nie do pogodzenia z misją Kościoła, który ma głosić całą prawdę o Bogu i o człowieku.
Nie rozumiem też postulatu budowania kultury agapy poprzez tworzenie kawiarenek i organizowanie nieformalnych spotkań w kontekście wypłynięcia na głębię. Nie żebym był przeciwny tym spotkaniom. One mają swoją wartość, ale czy to jest wypłynięcie na głębię? Nie jest. W czasie tych spotkań więcej będzie skupiania się na sobie niż na Chrystusie. Wypłynięcie na głębię to przede wszystkim liturgia, adoracja, formacja, a nie kawa pita nawet z głębokiej filiżanki.
Pan Bóg niech nas błogosławi.
Amen.
(1 votes, average: 5,00 out of 5)
Loading...
ks. Michał Mrzygłód – Pracujący w Ekwadorze ksiądz, którego życie cieszy.
Blogoserfa – to projekt medialny pod patronatem radia Pallotti.FM. To przestrzeń wymiany myśli i twórczości naszych blogerów. Miejsce, które ma służyć refleksji. To również miejsce debaty na najważniejsze dla Kościoła, kultury i społeczeństwa tematy. Zasady Blogosfery przedstawia Regulamin.
