Szczęść Boże!

Szczęść Boże!

Dziś kilka obrazków z życia Kościoła w Ekwadorze. A właściwie nawet nie całego Kościoła, lecz jego niewielkiej części na wybrzeżu kraju – naszej diecezji ze stolicą w Daule, gdzie biskupem jest Polak, ksiądz biskup Krzysztof Kudławiec. Pracuje on w Ekwadorze już od ponad dwudziestu lat.

Nasza diecezja jest bardzo młoda. Ma zaledwie cztery lata i została wydzielona z archidiecezji Guayaquil. Księży i parafii mamy niewielu – około trzydziestu. Wiernych jest natomiast blisko czterysta tysięcy. Większość z naszych trzydziestu parafii znajduje się w większych miastach powiatowych, które tutaj nazywane są kantonami. Jest też kilka parafii wiejskich.

Prawie każda parafia ma kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt kaplic filialnych, do których dojeżdżamy zazwyczaj raz w miesiącu, czasem częściej, a czasem rzadziej.

Charakterystyczną cechą Kościoła ekwadorskiego, a można powiedzieć, że całego Kościoła południowoamerykańskiego, jest bardzo szeroka współpraca ze świeckimi. Podejmują oni posługę katechetów, współpracowników duszpasterskich oraz organizatorów życia religijnego w swoich miejscowościach.

W związku z odpowiedzialnością świeckich za Kościół czymś zupełnie normalnym są częste spotkania robocze, podczas których planuje się pracę duszpasterską zarówno w wymiarze duchowym, jak i społecznym oraz materialnym.

I tak np. dosyć częstym zjawiskiem są loterie charytatywne, w których można wygrać na przykład krowę, materac, łóżko, pralkę, skuter czy inne wartościowe przedmioty. Nagrody fundują zazwyczaj bardziej zamożni mieszkańcy, a udział bierze każdy, kto kupi los, najczęściej za jednego dolara. Niektóre parafie w ten sposób zbierają środki na remonty lub na cele charytatywne.

Ponieważ nasza diecezja jest nowa, bardzo duży nacisk kładzie się na budowanie struktur diecezjalnych, dekanalnych i parafialnych. Na samym charyzmacie czy zapale księdza lub świeckich długo się nie pojedzie. Dobrze zorganizowane struktury pomagają nie tylko w codziennej pracy, ale również w przezwyciężaniu różnych kryzysów.

Organizowane są więc spotkania diecezjalne i dekanalne dla ministrantów, młodzieży, chórów, liderów parafialnych oraz różnych grup i stowarzyszeń religijnych. Powoli rozwija się także duszpasterstwo mężczyzn.

Co miesiąc odbywa się spotkanie wszystkich księży naszej diecezji. Organizowane są również spotkania księży wraz ze współpracownikami parafialnymi. Są spotkania formacyjne dla katechetów – zarówno parafialne, jak i diecezjalne – a także spotkania dla sekretarzy parafialnych.

Tutaj bowiem w kancelarii parafialnej najczęściej pracuje osoba świecka. Ksiądz, który często przypada na kilka, kilkanaście, a czasem nawet kilkadziesiąt tysięcy wiernych, nie miałby możliwości codziennej pracy w kancelarii. Ma więc wyznaczone godziny dyżurów, natomiast wiele spraw administracyjnych wykonują świeccy. To oni przygotowują dokumenty, zapisują intencje mszalne, prowadzą zapisy dzieci i młodzieży na katechezę oraz zajmują się wieloma innymi sprawami. Najczęściej są to osoby zatrudnione na pół etatu lub na pełny etat.

W parafiach, w których funkcjonują takie zespoły, praca przebiega bardzo sprawnie.

Chociaż świeccy odgrywają ogromną rolę w życiu parafii, nie spotkałem się z opiniami, że powinni przejmować jeszcze większą władzę czy decydować o nauczaniu Kościoła. Zazwyczaj są to ludzie wierni nauce Kościoła. I za to naprawdę warto dziękować Panu Bogu.

Szczęść Boże! Niech Pan Bóg wam wszystkim błogosławi. 

ks. Michał Mrzygłód – Pracujący w Ekwadorze ksiądz, którego życie cieszy.

Blogoserfa – to projekt medialny pod patronatem radia Pallotti.FM. To przestrzeń wymiany myśli i twórczości naszych blogerów. Miejsce, które ma służyć refleksji. To również miejsce debaty na najważniejsze dla Kościoła, kultury i społeczeństwa tematy. Zasady Blogosfery przedstawia Regulamin.