Nic nie jest pewniejsze niż śmierć i nic nie jest bardziej niepewne niż jej moment. Od urodzenia nosimy w sobie wirus śmierci. Umieranie jest normalne, ale nienormalne jest lubienie śmierci, bo zostaliśmy stworzeni do życia. Zgodnie z Bożym planem nie zostaliśmy stworzeni do umierania, ale do życia, do miłości, a nie do nienawiści. Jednak ludzie stali się dla siebie tajemniczy, a nawet boją się siebie nawzajem. Na skrzyżowaniach dróg często spotykamy krzyże, które przypominają nam o śmierci.
Istota rozumna nosi w sobie ból skończoności, a jednocześnie tęsknotę za nieskończonością. Tak, człowiek boi się śmierci, która staje się niczym miecz Damoklesa wiszący nad jego głową. Mówiąc bardziej egzystencjalnie, Heidegger stwierdza: „Bycie dla śmierci”: to znaczy, że istniejemy dla śmierci. Inni, stając w jej obliczu, buntują się, a nawet bluźnią przeciwko Bogu. Rzeczywiście, niełatwo jest rozumować o pięknie życia i jego znaczeniu, mijając codziennie cmentarze; niewątpliwie patrzenie na życie w sposób sartre’owski oznacza krótkowzroczność w stosunku do chrześcijańskiej nadziei, która powinna karmić nasze życie, naszą przyszłość.
Jesteśmy chrześcijanami. Wierzymy w Zmartwychwstałego i staramy się podążać Jego śladami. Nawet czując ciężar drogi, jesteśmy oświeceni słowem dającym sens, posileni Eucharystią i w ten sposób karmieni, by kontynuować braterską więź z bliźnimi, pielgrzymami takimi jak my. Zdecydowanie podążamy naprzód, prowadzeni kompasem Ewangelii, patrząc w górę, skąd czerpiemy siłę do dalszej walki, bo idziemy do domu Ojca. Jezus zapewnia: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele”. Muszę jednak tego pragnąć, szukać tego w żmudnej pielgrzymce tego świata. Trudnej, ale skutecznej, z łaską Bożą. Nie liczy się dla nas ilość lat, ale ich jakość. Jesteśmy zachęcani przez naśladowanie Jezusa, który umacnia nas do niesienia krzyża, pokazując nam, jak ważni jesteśmy dla Ojca Niebieskiego. Maryja – nasza Matka – również z miłością na nas czeka i jesteśmy tego świadomi.
Uroczystość Wszystkich Świętych to nie tylko wspomnienie wielkich postaci kalendarza liturgicznego. To święto Kościoła triumfującego, a zarazem pełna nadziei zapowiedź, że świętość nie jest przywilejem nielicznych, ale powszechnym powołaniem każdego ochrzczonego.
Dlatego 2 listopada nie jest dla nas przede wszystkim dniem smutku i żalu. Nie odwiedzajmy cmentarzy tylko ze smutkiem czując. Udajmy się na cmentarz jako Kościół pielgrzymujący ku temu triumfalnemu, świadomi, że nieraz musimy przejść przez stan cierpienia (czyściec), bo jesteśmy świadomi, że jesteśmy grzesznikami. Rzeczywiście, nie jest trudno to dostrzec: wystarczy przeanalizować niektóre fragmenty naszego własnego życia lub pewne sytuacje naszych czasów: głód, nędzę, śmierć, samobójstwa i wojny. Czyż to nie wystarczy? Tak, próbka jest już wystarczająca; jest to opłata, którą trzeba zapłacić za naszą niechrześcijańską podróż po ścieżkach życia.
W listopadzie udajmy się do kościołów lub na cmentarze przede wszystkim po to, by modlić się za zmarłych członków rodziny i przyjaciół. Udajmy się, by błagać ich o wstawiennictwo. Tworzymy wielki Kościół Chrystusowy: pielgrzymujący, cierpiący czy triumfujący, w ten sposób praktykujemy tajemniczą, ale autentyczną solidarność, która istnieje między nami. Pamiętamy, że oni już odeszli, a my jesteśmy w drodze. Tak, jesteśmy w drodze, ale bez lęku, pośpiechu czy innych mniej szlachetnych uczuć. Jezus – nasz Zbawiciel – nasza Matka Maryja i tylu innych świętych czekają na nas. Dlatego uroczystość Wszystkich Świętych, Dzień Zaduszny, listopad skłania nas do realistycznego i pełnego nadziei spojrzenia w przyszłość.
Jesteśmy pielgrzymami, wdzięczni za życie doczesne i tęskniący za przyszłym, bez pośpiechu… ale z ufnością. Bracia i siostry, którzy już odeszli, wstawiajcie się za nami. My również o was nie zapomnimy, jesteśmy chrześcijanami.
ks. Artur Karbowy SAC – pallotyn, Wyższy Przełożony pallotynów w Rio de Janeiro. Często widywany z aparatem fotograficznym.
Blogoserfa – to projekt medialny pod patronatem radia Pallotti.FM. To przestrzeń wymiany myśli i twórczości naszych blogerów. Miejsce, które ma służyć refleksji. To również miejsce debaty na najważniejsze dla Kościoła, kultury i społeczeństwa tematy. Zasady Blogosfery przedstawia Regulamin.


