Droga Krzyżowa to jedno z nabożeństw wielkopostnych. Jej początki sięgają XIV wieku.
Wcześniej franciszkanie i dominikanie organizowali nabożeństwa upadków Jezusa. W pierwszej połowie XIV wieku pierwszy z zakonów przejmuje opiekę nad sanktuariami jerozolimskimi rozwijając kult przejścia Chrystusa z pretorium na Golgotę. Droga Krzyżowa powstaje z połączenia tych dwóch nabożeństw. Nazwa pojawia się w 1458 roku.
W wieku XV w Europie pojawiają się budowle przypominające te znajdujące się w Jerozolimie. Otrzymują nazwę „kalwaria”. W Polsce pierwszą z nich zakłada wojewoda małopolski Mikołaj Zebrzydowski w wieku XVI.
Czternaście stacji Drogi Krzyżowej wprowadza po raz pierwszy Św. Leonard z Porto Maurizio w roku 1714 roku. Zgodę wówczas na założenie Drogi Krzyżowej w Koloseum wydaje Benedykt XIV. W tym samym roku Papież publikuje pismo dające początek tym nabożeństwom w parafiach. Obecną formę uregulował Paweł VI. Za odprawienie Drogi Krzyżowej można uzyskać odpust zupełny.
