11 lipca obchodzimy liturgiczne wspomnienie św. Benedykta Opata, powszechnie znanego wszystkim świętego, który pomaga nam przezwyciężać pokusy pojawiające się w ciągu dnia. Poprzez styl modlitwy stworzony przez św. Benedykta wszyscy mogą zbliżyć się do Boga. Poprzez modlitwę jesteśmy wezwani do działania, kochania naszych bliźnich i tworzenia więzi braterstwa. Musimy działać w pracy, w szkole, w naszym sąsiedztwie i w naszej społeczności.
Za wstawiennictwem św. Benedykta jesteśmy zaproszeni do uświęcania naszego dnia i ofiarowania go Bogu. Modlitwy stworzone przez św. Benedykta są znane jako „modlitwy gregoriańskie” i są używane głównie przez mnichów benedyktyńskich, którzy podążają za stylem życia swojego duchowego ojca, św. Benedykta Opata. Święty Benedykt uczy nas wytrwałości w życiu modlitwy i przezwyciężania lenistwa.
„Medalik Świętego Benedykta” jest dobrze znany wśród chrześcijan. Medalik ten ma bardzo szczególne znaczenie dla noszącego go i jest używany przez wielu wierzących. Używanie Medaliku Świętego Benedykta ma na celu przywołanie odwagi do walki ze złem.
Kiedy zostaliśmy ochrzczeni, otrzymaliśmy niezatarty znak Ducha Świętego i jesteśmy powołani, aby żyć zgodnie z Duchem. Jak uczy nas apostoł Święty Paweł, musimy słuchać głosu Ducha Świętego, aby podążać za życiem świętości, ponieważ jeśli słuchamy ciała, doprowadzi nas ono do grzechu. Święty Benedykt uczy nas słuchać głosu Ducha Świętego i dzięki niemu przezwyciężać grzech i wszelkie zło.
Istnieje wiele klasztorów św. Benedykta rozsianych po całym świecie. Benedyktyni podążają pod każdym względem za stylem życia św. Benedykta, Modlitwą i Pracą. Niektóre klasztory są jednak bardziej poświęcone rekolekcjom i bardziej kontemplacyjnej modlitwie mnichów. Życie monastyczne jest bardzo ważne w Kościele; mnisi modlą się o potrzeby Kościoła i wszystkich wiernych swoimi modlitwami i prośbami.
Ci, którzy pragną poświęcić się życiu monastycznemu, wybierają pójście w ślady św. Benedykta Opata i wybierają życie kontemplacji i modlitwy. Modlitwa prowadzi nas do działania, zwłaszcza działania ukierunkowanego na nasze uświęcenie. Święty Benedykt żył dawno temu, ale jego przykład życia jest nadal obecny dzisiaj poprzez mnichów. Niech w ciągu dnia przeplatają się chwile pracy i modlitwy w celu naszego uświęcenia.
Benedykt urodził się we Włoszech około 480 roku. Gdy był jeszcze młody, zaczął studiować. W tamtym czasie Imperium Rzymskie było pod ogromną presją z powodu inwazji barbarzyńców. W obliczu tej sytuacji i z sercem tęskniącym za godnym życiem, ostatecznie zdecydował się wycofać i pozostać odizolowanym w jaskini, która znajdowała się na klifie, wysoko w górach.
Podczas pobytu w tej jaskini poświęcił się modlitwie i życiu pustelnika, karmiony przez innego mnicha, poprzez kosz wciągany na klif. Jego pożywieniem był zasadniczo chleb i woda. Pozostał w tym miejscu przez trzy lata. Jest pewne, że w tym czasie izolacji święty Benedykt musiał walczyć z pokusami zła i nie słuchać głosu ciała, ale głosu Ducha Świętego. Głównym pożywieniem świętego Benedykta w tym okresie było Słowo Boże.
To w ciszy słyszymy, jak Bóg do nas mówi, a idąc za przykładem świętego Benedykta i mnichów benedyktyńskich, możemy milczeć, aby słuchać Boga i tego, co On wybrał dla każdego z nas. Czasami konieczne będzie wycofanie się, aby słuchać Boga, udanie się na pustynię, idąc za przykładem Jezusa i świętego Benedykta. Po tym czasie wycofania wracamy silniejsi i gotowi stawić czoła walką codziennego życia.
W tym okresie samotności i izolacji święty Benedykt zainspirował innych młodych ludzi, którzy również chcieli pielęgnować wartości chrześcijańskie. Ci młodzi ludzie zaczęli go stale odwiedzać i w krótkim czasie jego życie samotności i izolacji dobiegło końca. Z tego doświadczenia z młodymi ludźmi rozpoczął inicjatywę życia we wspólnotach modlitewnych i wprowadzania w życie ideałów, które uważał za najważniejsze: modlitwę i pracę.
Po opuszczeniu jaskini Benedykt miał kilka doświadczeń we wspólnotach monastycznych i ostatecznie założył klasztor, który miało stać się największym ośrodkiem życia benedyktyńskiego w tamtym czasie, klasztor Monte Cassino, uważany za miejsce narodzin zakonu benedyktyńskiego. W przeciwieństwie do życia jaskini, klasztor był miejscem życia wspólnotowego pod kierownictwem opata. Modlitwa i kontemplacja odgrywały fundamentalną rolę. Następnie święty Benedykt założyłby inne klasztory.
Reguła benedyktyńska rozprzestrzeniła się po całej Europie, a wielu młodych ludzi było nią zafascynowanych i chciało wstąpić do klasztoru. Głównym mottem było: „Ora et labora” (modlitwa i praca), gdzie modlitwa przekształcała się w pracę, a praca w modlitwę, poprzez wiarę i posłuszeństwo. Reguła świętego Benedykta sprawiała, że każdy czuł się swobodnie, a była stosowana i kształtowana zgodnie ze zdolnościami i ograniczeniami każdej osoby. Z tego powodu wielu decydowało się na życie monastyczne.
Benedyktyni zazwyczaj żyją w odosobnieniu, to znaczy, że wycofują się ze świata, aby wstawiać się za światem poprzez życie modlitwy i kontemplacji. W klasztorze wykonują również pracę: pielęgnacja ogrodu, gotowanie, sprzątanie i inne zadania. Dlatego dewizą jest: „Ora et Labora”, ponieważ nie wolno nam zapominać o modlitwie ani zaprzestawać pracy. Kobiety, które chciały poświęcić się życiu modlitwy i kontemplacji, również miały okazję w ramach benedyktyńskiej inspiracji. Poprzez siostrę św. Benedykta, św. Scholastykę, przyjęły regułę św. Benedykta i później stały się znane jako mniszki benedyktyńskie.
Po śmierci św. Benedykta w 547 r. obraz i postać św. Benedykta rozprzestrzeniały się coraz bardziej i otrzymał tytuł „patrona Europy”. W 1742 r. papież Klemens XIV zatwierdził używanie medalika, czyniąc go oficjalnym instrumentem pobożności i wiary. Poprzez ten instrument prosimy Boga, aby chronił nas przed wszelkim złem.
Proponowana codzienna modlitwa dla tych co noszą medalik św. Benedykta:
Światłem niech będzie mi Krzyż Święty, a nigdy wodzem smok przeklęty. Idź precz, szatanie, duchu złości, nigdy mnie nie kuś do marności. Złe to, co proponujesz mi. Sam swoją truciznę pij!
(No Ratings Yet)
Loading...
ks. Artur Karbowy SAC – pallotyn, Wyższy Przełożony pallotynów w Rio de Janeiro. Często widywany z aparatem fotograficznym.
