19 marca 2021 roku, odbyło się uroczyste poświęcenie świątyni i klasztoru dla wspólnoty sióstr i braci Zakonu Świętego Benedykta w Sołonce, niedaleko Lwowa. 19 marca 2026 roku obchodzono jubileusz.

Dziękczynną Mszę Świętą za pięć lat obecności i posługi wspólnoty benedyktyńskiej w archidiecezji Lwowskiej celebrował arcybiskup Mieczysław Mokrzycki, metropolita lwowski. Koncelebrowali przełożony benedyktyńskiej kongregacji Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny o. Maksymilian Nawara, pierwsi wyświęceni w tej świątyni ojcowie benedyktyni — o. Efrem Michalski, obecnie opat opactwa benedyktyńskiego w Lubiniu, oraz przeor miejscowej wspólnoty benedyktyńskiej o. Leopold Rudziński.

Podczas homilii Metropolita mówił: „Dziś obchodzimy uroczystość świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, którego odkrywamy jako człowieka cichego, a zarazem wielkiego. Dziękujemy także Bogu za piątą rocznicę poświęcenia tej świątyni i klasztoru, który wyrósł tutaj, w Sołonce, jako znak nadziei i modlitwy dla całej archidiecezji. Nasze serca są również pełne wdzięczności wobec dobroczyńców ze Szwajcarii, którzy pomogli zbudować ten dom modlitwy, a szczególnie wobec głównego fundatora, śp. Józefa, którego dziś powierzamy Bożemu miłosierdziu. Dlatego nasza dzisiejsza modlitwa ma szczególny charakter — jest modlitwą dziękczynienia za dar wiary, dar powołania oraz dar ludzi, którzy przyczynili się do powstania tego dzieła. (…)

Życie benedyktyńskie wyraża się w znanym haśle: „Ora et labora — módl się i pracuj”, to znaczy żyj modlitwą i pracą, ciszą i wiernością, pokorą i wytrwałością. Czyż nie jest to ta sama droga, którą przeszedł święty Józef? On także żył w Nazarecie w prostocie pracy. On także modlił się i słuchał Boga. On także wypełniał swoją misję w ukryciu. Można powiedzieć, że święty Józef jest w pewnym sensie pierwszym benedyktynem Ewangelii — człowiekiem ciszy, pracy i wierności. I już od pięciu lat ten klasztor jest kontynuacją tej drogi. Tu codziennie rozbrzmiewa Liturgia Godzin. Tu nieustannie wznosi się modlitwa za Kościół, archidiecezję, świat oraz za cierpiących. Szczególnie w czasie wojny i niepewności modlitwa kontemplacyjna staje się potężną siłą duchową.

Święty Benedykt pisał: „Nic nie może być ważniejsze od służby Bożej”. Dlatego właśnie ten klasztor jest potrzebny Kościołowi — przypomina nam, że Bóg jest centrum wszystkiego. Dziękujemy wam, siostry, za waszą obecność, pracę i modlitwę”.

Siostry i bracia Zakonu Świętego Benedykta powrócili do archidiecezji lwowskiej po 80 latach.