Bariery mają wiele form. Mogą być głośne i wyraźne, jak paraliżujący strach przed publicznym wystąpieniem, decyzja o zmianie pracy czy przeprowadzka do nowego miasta lub bardziej subtelne i prawie niezauważalne, ukryte w drobnych nawykach, codziennych wymówkach czy ograniczających przekonaniach. Niezależnie od tego, jak wyglądają, mają jedną wspólną cechę – zatrzymują i to często w punkcie, który kiedyś był bezpieczny, ale z czasem stał się ciasny.
Wychodzenie ze strefy komfortu rzadko jest spektakularnym procesem. Częściej zaczyna się od gestu tak niewielkiego, że z boku można by go przeoczyć, jednak wewnątrz jednostki chwila, w której pada decyzja o podjęciu stanowczych działań, jest momentem przełomowym. Ten pierwszy krok nigdy nie jest pozbawiony napięcia: ciało reaguje przyspieszonym oddechem, w myślach pojawiają się czarne scenariusze, a podświadomość szuka powodów by zawrócić, ale właśnie wtedy rodzi się poczucie największej siły. Gdy bariera pęka, perspektywa zmienia się niemal natychmiast, a to co jeszcze chwilę temu wydawało się nieosiągalne, staje się nowym punktem startu. Patrząc odleglej, kolejny ruch w nieznane przychodzi łatwiej, bo pamięć ciała i umysłu zapisuje pozytywny rezultat doświadczenia, co długofalowo może przynosić wiele korzyści.
Za każdą przekroczoną granicą czeka na nas więcej przestrzeni, więcej wolności, więcej życia, które można wypełnić czymś, co naprawdę ma znaczenie. Mimo że bariery przybierają różnorodne kształty, wszystkie mają wspólny mianownik: aby je pokonać, trzeba przełamać się i wykonać pierwszy krok. Reszta wydarzeń zaczyna toczyć się później, często w sposób, którego nie dało się przewidzieć, ale który zawsze prowadzi stanowczo dalej niż punkt wyjścia.
(No Ratings Yet)
Loading...
Weronika Karteczka – Przyszła dziennikarka, której muzyka towarzyszy już od najmłodszych lat – kiedyś gra na gitarze i wokal, obecnie woli przysłuchiwać się temu z boku. Prywatnie pasjonatka sportu w każdej postaci, można by stwierdzić, że natura to jej drugie imię.
